Foliada en Belvís. Fin das festas da rua de S. Pedro.
Reportaxe de Pilo do remate das celebracións das Festas da rua de San Pedro


Reportaxe de Pilo do remate das celebracións das Festas da rua de San Pedro


Os vindeiros 13 e 14 de xullo, os amantes do metal patrio terán a oportunidade de menea-las greñas nunha cita que ten pinta de estar moi ben organizada pola asociación de veciños de Teis, na Carballeira de A Guía, Vigo. Non volo perdades, xentes do metal
Read more...
Como xa vos avisara, Tetra & Freek e Supersoundpop na sala Krooner o sábado 30E aquí unha autodescripción:
TETRA & FREEK: Ecce Homos...
Tetra & Freek son un power-trío renovadores de la música. Considerando que la estulticia ha ocupado la gran mayoría de la música que suena por las radios y los bares estos bravos muchachos se juntaron para crear toda una nueva corriente musical, que no se puede definir de otra manera que no sea la de “nihilismo con mensaje”. Rememorando los orígenes del Punk, en los que el mensaje y la actitud eran más importantes que la destreza musical, nuestros chicos han creado su propio género, el Ponk en el que la actitud sigue siendo lo fundamental y la destreza... digamos que sigue sin ser una prioridad.
Con influencias de la música electrónica y de gente como McNamara, Siniestro Total, Ritchie Blackmore y Camilo Sesto, Tetra & Freek han conseguido un estilo propio y ecléctico que no deja a nadie indiferente, con sus espectáculos inspirados en el cabaret de mediados del siglo XVII.
El trío está formado por Antolín, que es vocalista y teclista, Nico, que aporta voz y carisma y Juan Diego, Dancing Boy y performer, además de corista. Ellos tres se juntaron ya hace mucho tiempo y grabaron su primera maqueta, Pato con el Diablo, autoeditada y grabada en los estudios Casa de Antón por el productor novel Antón Ezama que ejerció también de defensor del espectador acortando los 24 minutos de la canción “Aún no sabemos tocar” en el que el trío se explayaba a gusto en toda una odisea del Ponk Progresivo, a unos modestos 40 segundos, en los que el mensaje ya quedaba claro.
El grupo también cuenta en los directos con el fabuloso teclista Víctor “Elvis” Morales, que en esos casos, abandona momentáneamente su confinamiento en solitario donde compone su primera ópera-rock de ciencia ficción, para acompañar al trío.
Entre los futuros proyectos del trío está el seguir expandiendo los horizontes musicales de la música Ponk, preparando la primera canción de la historia de Ponk en gallego (también llamado Ponk-Bravú), su primera canción de Ponk-Cristiano e incluso la primera ópera-ponk. Todo ello quizá tenga cabida en la que sería su segunda maqueta, titulada provisionalmente (en espera de que se les ocurra algo mejor) “¿Dónde estabas tú el 11-M?”.
Y ya saben estos bravos muchachos sobreviven como músicos de fortuna. Si tiene usted algún problema y se los encuentra, quizás pueda contratarlos... Ellos son Tetra (ratatatatá) y Freek
SUPERSOUND es un proyecto formado por Chiri y Jerry , en 2005. Básicamente se busca dar rienda suelta a sus inquietudes POP. Ambos deambularon por diversas formaciones musicales y de muy diferentes estilos, aunque el POP siempre fue el estilo en el que se sentían más cómodos. Normalmente en concierto, SUPERSOUND se presentan como dúo y se acompañan de bases pregrabadas, aunque cuando la ocasión lo permite, cuentan con el apoyo de Pablo al bajo y de Popi a la batería ( los SUPERSOUNDnettes ). En estos momentos se preparan para dar una mini gira por Galicia que probablemente se extienda a otros puntos de la geografía española.Read more...
Un ano máis desprazamonos á Algalia á procura de ricas sardiñas, bo viño do país e xente como para encher o monte do gozo.
Chegounos a reportaxe da organización (Pakolas):
E ista foi a nosa particular visión da velada:



Co gallo do día europeo da música tivemos a sorte de disfrutar dun espectáculo de ROCK'N'ROLL inesquecible na sala Capitol.
Comezaron os Right Ons (que nin son de dereitas nin das illas Ons) cunha mestura de rock garaxeiro, funk, soul e, ante todo, gañas de pasalo ben e facer bailar ós presentes. Moi correctos e moi cañeros e grazas a iso quentaron ó publico para o prato forte...
... e chegaron the BellRays
Foi sair Lisa e deixar mudos ós das primeiras filas. É todo forza. O seu chorro de voz proxectábase ata dentro do peito dos que escoitabamos nunha Capitol casi chea. Pero non só estaba esta diva do Soul na escena, o batera (Craig) é do mellor que vin, atreveuse con 'solos' de 10 minutos que, lonxe de aburrir, facían tremer a sala. Tony, á guitarra, pégalle con forza e sen tregua, pois non deixaron de encadear tema tras tema sen darmos respiro. A maior complicidade amosarona Bob (o baixo) e Lisa, que sen deixar de rockear toda a noite, deron mostras de ser máis que compañeiros de banda e fixeron un bonito pique de baixo e voz no que, obviamente gañou Lisa e gañamos nós.
Despois de empezar fortísimo, tanto polo rock como polo volume (atronador, aínda pítannos os oidos) o lóxico era que baixaran o ritmo: tarea inútil, o que si fixeron foi darlle máis velocidade e máis gañas de bailar ós nosos cansos pes.
En resume: casi duas horas do mellor Rock and Soul.






Recoñecemento-Compartir baixo a mesma licenza. 2.5 de Creative Commons.© Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008
Voltar ARRIBA